آنژیوگرافی چیست؟

آنژیوگرافی یک روش تصویربرداری پزشکی است که برای بررسی رگ‌های خونی در بدن استفاده می‌شود.

این روش با تزریق یک ماده رنگی مخصوص به درون رگ و گرفتن تصویر با اشعه ایکس انجام می‌شود.

هدف از انجام آنژیوگرافی بررسی دقیق جریان خون در رگ‌ها و شناسایی هرگونه انسداد یا تنگی در آن‌ها است.

معمولا آنژیوگرافی برای بررسی وضعیت قلب، مغز، کلیه و اندام‌های دیگر به کار می‌رود.

این روش کمک می‌کند پزشک متخصص مثل دکتر ایوب صالحی بتواند تشخیص دهد آیا رگ‌ها به درستی کار می‌کنند یا دچار گرفتگی شده‌اند.

آنژیوگرافی اغلب در بیمارستان و به صورت سرپایی انجام می‌شود و نیاز به بیهوشی کامل ندارد.

دلایل انجام آنژیوگرافی

آنژیوگرافی معمولا زمانی تجویز می‌شود که پزشک به وجود مشکلاتی در رگ‌های خونی مشکوک باشد. دلایل انجام این آزمایش می‌تواند تشخیصی یا درمانی باشد.

بیماری عروق کرونر

فردی دچار درد قفسه سینه یا تنگی نفس می‌شود، ممکن است به بیماری عروق کرونر مشکوک باشد.

در این حالت پزشک برای بررسی گرفتگی رگ‌های قلب از آنژیوگرافی استفاده می‌کند.

این روش به پزشک کمک می‌کند محل دقیق انسداد را شناسایی کرده و تصمیم به درمان مناسب بگیرد.

سکته مغزی یا حمله گذرای ایسکمیک

در بیمارانی که دچار سکته مغزی شده‌اند یا علائم گذرای آن را داشته‌اند، آنژیوگرافی مغزی می‌تواند علت بروز این مشکل را مشخص کند.

با این روش پزشک می‌تواند رگ‌هایی که خون‌رسانی به مغز را مختل کرده‌اند بررسی کند.

بیماری‌های شریانی اندام‌ها

گاهی اوقات در پا یا دست احساس سردی، بی‌حسی یا درد وجود دارد.

در این مواقع ممکن است رگ‌های اندام دچار تنگی شده باشند.

آنژیوگرافی برای بررسی خون‌رسانی در این نواحی به کار می‌رود.

مشکلات کلیوی ناشی از خون‌رسانی ضعیف

در مواردی که فشار خون بالا با دارو کنترل نمی‌شود یا کلیه‌ها عملکرد درستی ندارند، آنژیوگرافی می‌تواند اختلال در خون‌رسانی به کلیه‌ها را نشان دهد.

مزایای آنژیوگرافی

آنژیوگرافی یکی از دقیق‌ترین روش‌های تصویربرداری از رگ‌های خونی است.

این روش امکان مشاهده مستقیم داخل رگ‌ها را فراهم می‌کند و به پزشک اجازه می‌دهد تصمیم‌گیری دقیق‌تری برای درمان داشته باشد.

با استفاده از آنژیوگرافی می‌توان محل دقیق انسداد یا تنگی را تشخیص داد و از درمان‌های غیرضروری جلوگیری کرد.

یکی دیگر از مزایای آنژیوگرافی این است که در برخی موارد امکان درمان در همان لحظه وجود دارد.

به عنوان مثال اگر پزشک در حین آنژیوگرافی انسداد شدیدی در رگ‌ها ببیند، می‌تواند بلافاصله از روش‌هایی مثل بالون‌زنی یا استنت‌گذاری استفاده کند.

این مسئله می‌تواند جان بیمار را نجات دهد و از حملات قلبی یا سکته مغزی جلوگیری کند.

مراحل انجام آنژیوگرافی

فرآیند آنژیوگرافی شامل چند مرحله ساده و دقیق است که در شرایط کنترل شده و توسط تیم پزشکی انجام می‌شود.

هر مرحله نقش مهمی در تصویربرداری دقیق از رگ‌ها دارد.

مرحله 1: آماده‌سازی بیمار

در ابتدا بیمار باید ناشتا باشد.

سپس بر اساس شرایط جسمی، آزمایش خون و نوار قلب گرفته می‌شود.

گاهی اوقات نیاز به قطع موقت برخی داروها وجود دارد. ناحیه‌ای از بدن که قرار است کاتتر وارد شود تراشیده و ضدعفونی می‌شود.

مرحله 2: بی‌حسی موضعی و ورود کاتتر

پزشک ناحیه ورود، معمولا کشاله ران یا مچ دست، را با تزریق بی‌حسی موضعی بی‌حس می‌کند.

سپس یک لوله باریک به نام کاتتر وارد رگ می‌شود و تا ناحیه مورد نظر هدایت می‌شود.

مرحله 3: تزریق ماده حاجب

پس از قرار گرفتن کاتتر در محل مناسب، ماده حاجب یا رنگ مخصوصی به درون رگ تزریق می‌شود.

این ماده کمک می‌کند تا رگ‌ها به وضوح در تصاویر اشعه ایکس دیده شوند.

مرحله 4: گرفتن تصاویر اشعه ایکس

در این مرحله با استفاده از دستگاه تصویربرداری، تصاویر متوالی از جریان خون در رگ‌ها گرفته می‌شود.

این تصاویر به پزشک نشان می‌دهد که آیا رگ‌ها باز هستند یا دچار گرفتگی هستند.

مرحله 5: خارج کردن کاتتر و پانسمان محل

پس از گرفتن تصاویر مورد نیاز، کاتتر خارج شده و محل ورود آن فشار داده می‌شود تا خون‌ریزی نکند.

سپس پانسمان فشاری روی آن قرار می‌گیرد و بیمار مدتی تحت نظر می‌ماند.

آنژیوگرافی در بیماران با بیماری کلیوی

در بیماران مبتلا به بیماری ‌کلیوی، زمانی که روش ‌آنژیوگرافی مطرح می‌شود، اهمیت ویژه‌ای به ماده حاجب آنژیوگرافی و مراقبت‌های قبل از آنژیوگرافی داده می‌شود.

این ماده که برای دیدن عروق تزریق می‌شود، می‌تواند برای کلیه‌هایی که از قبل آسیب دیده‌اند، بار اضافی ایجاد کند.

مطالعات نشان می‌دهند که در بیمارانی که نارسایی مزمن کلیه دارند، احتمال بروز آسیب کلیوی پس از ماده حاجب افزون‌تر است.

یکی از شاخص‌های کلیدی در این شرایط، کراتینین و تخمین نرخ فیلتراسیون گلومرولی است، که نشان‌دهنده عملکرد کلیه‌ها هستند.

اگر سطح کراتینین بالا باشد، پزشک ارزیابی ریسک دقیق‌تری انجام می‌دهد و ممکن است دوز ماده حاجب را کاهش دهد یا روش جایگزینی را پیشنهاد کند.

 علاوه بر این، برای بیمارانی که در مرحله دیالیز هستند یا سابقه دارند، تصمیم‌گیری دقیق‌تری نیاز است تا خطرات با آگاه‌سازی کاهش یابد.

فرایند مراقبت قبل از آنژیوگرافی برای بیماران کلیوی معمولاً شامل هیدراتاسیون کافی، بررسی داروهایی که ممکن است کلیه را تحت تأثیر قرار دهند، و در برخی موارد انتخاب ماده حاجب با ریسک کمتر است.

این اقدامات در کاهش احتمال وقوع آسیب کلیوی پس از ماده حاجب مؤثر می باشند.

 لازم است پس از آنژیوگرافی، عملکرد کلیه تحت نظر قرار گیرد تا در صورت تغییر قابل‌توجه، مداخله زودهنگام انجام شود.

در نهایت، باید تأکید شود که وجود بیماری کلیوی به معنای عدم انجام آنژیوگرافی و محدودیت در انجام انژیوگرافی نیست بلکه باید در انجام آن احتیاط بیشتری کرد.

آنژیوگرافی در بیماران دیابتی

در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ به دلیل مقاومت به انسولین و بالا بودن طولانی‌مدت قند خون، آسیب به دیواره رگ‌ها سریع‌تر رخ می‌دهد.

همین مسئله باعث می‌شود ریسک قلبی در دیابت بیشتر باشد و احتمال تنگی یا انسداد عروق قلب در این افراد افزایش یابد.

به همین دلیل، آنژیوگرافی یکی از روش‌های مهم برای بررسی سلامت عروق و تصمیم‌گیری درباره درمان در بیماران دیابتی به شمار می‌رود.

کنترل مناسب قند خون قبل از انجام آنژیوگرافی اهمیت زیادی دارد، چون قند خون بالا پس از عمل می‌تواند روند ترمیم بدن را با مشکل مواجه کند.

اگر بیمار از داروهای مخصوص دیابت استفاده می‌کند، باید نحوه ادامه مصرف آن‌ها براساس نظر پزشک تنظیم شود تا حین عمل و بعد از آن دچار نوسانات شدید قند نشود.

در افراد دیابتی، علاوه بر عروق قلب، احتمال ابتلا به بیماری عروقی محیطی در پاها و اندام‌های دیگر نیز بیشتر است.

انجام آنژیوگرافی می‌تواند به تشخیص این درگیری‌ها کمک کند و از پیشرفت آن‌ها جلوگیری شود.

در صورت نیاز به مداخله درمانی، مانند قرار دادن استنت یا آنژیوپلاستی، معمولاً در همان زمان تصمیم‌گیری و اقدام انجام می‌شود.

مراقبت‌های قبل از آنژیوگرافی در این بیماران شامل کنترل دقیق قند، اطلاع‌رسانی درباره داروها، بررسی سلامت کلیه‌ها و توجه به سابقه زخم‌ها یا مشکلات پوستی است.

رعایت این نکات به جلوگیری از عوارض احتمالی کمک می‌کند و باعث می‌شود نتیجه آنژیوگرافی با اطمینان بیشتری همراه باشد.

در مجموع، اگر تشخیص درست و تصمیم‌گیری به‌موقع انجام شود، آنژیوگرافی می‌تواند نقش مهمی در کاهش خطر حمله قلبی و بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به دیابت داشته باشد.

آنژیوگرافی و آنژیوپلاستی ترکیبی

تشخیص و درمان تنگی یا انسداد عروق قلب با روش ترکیبی آنژیوگرافی و آنژیوپلاستی در یک جلسه می توان انجام داد.

ابتدا با آنژیوگرافی مسیر جریان خون در شریان‌های قلب بررسی می‌شود تا محل دقیق تنگی شریان کرونر مشخص گردد.

در همان زمان، در صورت نیاز، اقدامات درمانی انجام می‌شود تا از یک مرحله اضافی و طولانی شدن درمان جلوگیری شود.

در فرایند آنژیوپلاستی، اغلب از بالون آنژیوپلاستی برای باز کردن رگ قلب استفاده می‌شود.

بالون در محل تنگی قرار گرفته و با باد شدن، دیواره رگ را باز می‌کند و جریان خون را بهبود می‌بخشد.

در بسیاری از موارد برای جلوگیری از بسته شدن مجدد رگ، استنت در همان محل کار گذاشته می‌شود تا دیواره رگ باز بماند و خون‌رسانی به قلب به طور پایدار ادامه یابد.

مزیت روش ترکیبی این است که بیمار تنها یک بار تحت بیهوشی یا بی‌حسی قرار می‌گیرد و همزمان هم تشخیص و هم درمان انجام می‌شود.

این کار باعث کاهش طول دوره بستری، کاهش خطر عوارض و تسریع روند بهبود می‌شود.

پزشک می‌تواند بر اساس نتایج آنژیوگرافی تصمیم‌گیری دقیق‌تری درباره تعداد و محل استنت‌ها و میزان باز کردن رگ‌ها داشته باشد.

روش ترکیبی به‌خصوص در بیمارانی که تنگی شریان کرونر گسترده دارند یا سابقه مشکلات قلبی پیشین دارند، بسیار کاربردی است.

این رویکرد باعث می‌شود درمان همزمان انجام شود و نیاز به انجام چند جلسه جداگانه کاهش یابد، که در نتیجه تجربه درمانی برای بیمار راحت‌تر و ایمن‌تر خواهد بود.

مقایسه آنژیوگرافی و روش‌های جایگزین

آنژیوگرافی یکی از دقیق‌ترین روش‌ها برای بررسی عروق قلب و سایر رگ‌های بدن است، زیرا تصاویر زنده و واضح از جریان خون و محل تنگی یا انسداد ارائه می‌دهد.

این دقت بالا باعث می‌شود پزشک بتواند تشخیص‌های مهم و تصمیم‌گیری درمانی مانند آنژیوپلاستی یا جراحی بای‌پس را با اطمینان بیشتری انجام دهد.

روش‌های جایگزین مانند اکوکاردیوگرافی، سی‌تی آنژیوگرافی و MRI آنژیوگرافی معمولاً غیرتهاجمی هستند و برای بیمار راحت‌تر محسوب می‌شوند.

این روش‌ها بدون نیاز به وارد کردن کاتتر به عروق، تصویربرداری می‌کنند و در برخی موارد می‌توانند اطلاعات مناسبی از جریان خون و وضعیت شریان‌ها ارائه دهند.

با این حال، دقت آن‌ها معمولاً کمتر از آنژیوگرافی مستقیم است و در شرایط پیچیده یا وجود تنگی‌های شدید، ممکن است نیاز به آنژیوگرافی تأییدی باشد.

یکی از مزیت‌های آنژیوگرافی نسبت به روش‌های جایگزین، امکان ترکیب تشخیص و درمان در یک جلسه است.

برای مثال، اگر تنگی شریان کرونر در حین آنژیوگرافی شناسایی شود، پزشک می‌تواند بلافاصله اقدام به باز کردن رگ با بالون آنژیوپلاستی و گذاشتن استنت کند.

این قابلیت در روش‌های غیرتهاجمی معمولاً وجود ندارد و در نتیجه ممکن است بیمار نیاز به جلسات جداگانه داشته باشد.

در نهایت، انتخاب بین آنژیوگرافی و روش‌های جایگزین بستگی به شرایط بیمار، شدت بیماری، عملکرد کلیه‌ها و سایر ریسک‌ها دارد.

در مواردی که خطر عوارض کم و تشخیص غیرتهاجمی کافی باشد، روش‌های جایگزین اولویت دارند.

در شرایط پیچیده، آنژیوگرافی همچنان استاندارد طلایی برای بررسی دقیق و امکان درمان همزمان محسوب می‌شود.

موارد منع آنژیوگرافی

با وجود اهمیت آنژیوگرافی در تشخیص و درمان مشکلات عروقی، در برخی شرایط این روش ممکن است مناسب نباشد یا ریسک بالایی داشته باشد. یکی از موارد رایج، آلرژی به ماده حاجب است.

بیمارانی که سابقه واکنش‌های شدید به ماده رنگی دارند، ممکن است دچار مشکلات جدی مانند شوک آنافیلاکسی شوند و انجام آنژیوگرافی بدون اقدامات پیشگیرانه پرخطر است.

نارسایی شدید کلیه نیز یکی دیگر از محدودیت‌هاست. ماده حاجب برای تصویربرداری وارد جریان خون می‌شود و کلیه‌های ضعیف ممکن است در دفع آن دچار مشکل شوند، که می‌تواند منجر به آسیب حاد کلیوی شود.

در چنین شرایطی، پزشک ممکن است روش‌های جایگزین یا اقدامات حفاظتی ویژه را پیشنهاد دهد.

بارداری به عنوان یک شرایط حساس نیز باید در نظر گرفته شود.

تابش اشعه ایکس و استفاده از ماده حاجب می‌تواند برای جنین خطرناک باشد، بنابراین آنژیوگرافی در دوران بارداری تنها در موارد ضروری و با محافظت‌های ویژه انجام می‌شود.

بیمارانی که دارای اختلال انعقادی یا در معرض خطر خونریزی هستند، باید ارزیابی دقیق شوند، زیرا وارد کردن کاتتر به عروق می‌تواند احتمال خونریزی را افزایش دهد.

در مجموع، موارد منع آنژیوگرافی بیشتر مربوط به شرایطی است که ریسک عوارض جدی افزایش می‌یابد.

در چنین مواقعی، پزشکان با بررسی دقیق سابقه پزشکی، عملکرد کلیه، وضعیت انعقادی و حساسیت‌ها، تصمیم می‌گیرند که آیا انجام آنژیوگرافی ایمن است یا بهتر است از روش‌های جایگزین غیرتهاجمی استفاده شود.

این ارزیابی کمک می‌کند تا مزایای تشخیص دقیق و درمان همزمان بدون به خطر افتادن سلامت بیمار فراهم گردد.

آمادگی‌های لازم قبل از آنژیوگرافی

قبل از انجام آنژیوگرافی لازم است بیمار برخی آمادگی‌های خاص را رعایت کند تا روند تصویربرداری به بهترین شکل انجام شود.

رعایت این نکات باعث کاهش خطرات احتمالی و موفقیت بیشتر فرآیند می‌شود.

پزشک با بررسی دقیق شرایط جسمی بیمار، دستورهای لازم را اعلام می‌کند.

یکی از مهم‌ترین آمادگی‌ها، ناشتا بودن بیمار پیش از آنژیوگرافی است.

معمولا پزشک توصیه می‌کند از شب قبل چیزی خورده یا نوشیده نشود تا ماده حاجب بهتر جذب شود و احتمال تهوع یا واکنش‌های گوارشی کاهش یابد.

استفاده از لباس راحت، بدون زیپ یا فلزات، ضروری است چون ممکن است در روند تصویربرداری اختلال ایجاد کند.

بیمار باید لیست کامل داروهایی که مصرف می‌کند را در اختیار پزشک بگذارد.

برخی داروها مانند رقیق‌کننده‌های خون یا داروهای دیابت باید موقتا قطع یا تنظیم شوند.

در صورت داشتن حساسیت به ید یا ماده حاجب، باید حتما به پزشک اطلاع داده شود.

گاهی نیاز است آزمایش خون یا نوار قلب هم قبل از آنژیوگرافی انجام شود تا وضعیت کلی بدن بررسی شود.

مراقبت‌های بعد از آنژیوگرافی

پس از انجام آنژیوگرافی رعایت برخی نکات برای جلوگیری از عوارض ضروری است.

این مراقبت‌ها به ترمیم محل ورود کاتتر و جلوگیری از عفونت یا خون‌ریزی کمک می‌کنند.

استراحت کافی

بیمار باید حداقل ۲۴ ساعت استراحت کند و از بلند شدن ناگهانی یا راه رفتن زیاد پرهیز کند.

این کار باعث جلوگیری از باز شدن محل ورود کاتتر می‌شود.

مصرف مایعات زیاد

برای دفع ماده حاجب از بدن باید آب و مایعات فراوان نوشید.

این کار به عملکرد کلیه‌ها کمک می‌کند و احتمال آسیب کلیوی را کاهش می‌دهد.

کنترل محل پانسمان

محل ورود کاتتر باید روزانه بررسی شود.

اگر قرمزی، تورم یا ترشح مشاهده شد باید به پزشک مراجعه کرد.

تمیز نگه داشتن محل و تعویض پانسمان طبق دستور پزشک بسیار مهم است.

اجتناب از فعالیت سنگین

تا چند روز بعد از آنژیوگرافی نباید فعالیت‌هایی مثل بلند کردن اجسام سنگین یا ورزش انجام شود.

این اقدامات باعث پیشگیری از خون‌ریزی داخلی یا باز شدن زخم می‌شود.

عوارض آنژیوگرافی

هرچند آنژیوگرافی یک روش کم‌خطر و ایمن محسوب می‌شود اما ممکن است در برخی افراد عوارضی ایجاد شود.

این عوارض بسته به شرایط جسمی بیمار و مهارت تیم پزشکی متفاوت هستند.

یکی از عوارض شایع، احساس سوزش یا درد خفیف در محل ورود کاتتر است.

این درد معمولا کوتاه‌مدت است و با مراقبت مناسب برطرف می‌شود.

در برخی موارد ممکن است کبودی یا تورم در این ناحیه ایجاد شود که طبیعی است و نیازی به نگرانی ندارد.

برخی بیماران ممکن است نسبت به ماده حاجب حساسیت داشته باشند.

علائم این حساسیت می‌تواند شامل خارش، تهوع یا کهیر باشد.

در موارد نادر واکنش شدیدتری مانند افت فشار خون یا تنگی نفس رخ می‌دهد که نیاز به اقدام فوری پزشکی دارد.

در موارد بسیار نادر، آنژیوگرافی ممکن است باعث آسیب به کلیه‌ها، سکته مغزی یا پارگی رگ شود.

این اتفاقات بیشتر در افراد سالمند یا کسانی که بیماری زمینه‌ای دارند رخ می‌دهد.

به همین دلیل انجام آنژیوگرافی همیشه باید تحت نظر پزشک متخصص و با بررسی دقیق شرایط فرد انجام شود.

تأثیر سن و جنسیت در نتایج آنژیوگرافی

سن و جنسیت بیمار می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر نتایج آنژیوگرافی داشته باشد.

با افزایش سن، رگ‌ها معمولاً سفت‌تر و مستعد تنگی یا انسداد می‌شوند، بنابراین احتمال مشاهده تنگی شریان کرونر یا بیماری عروقی در افراد مسن بالاتر است.

علاوه بر این، سن بالاتر با افزایش احتمال بیماری‌های همراه مانند فشار خون بالا، دیابت و نارسایی کلیه مرتبط است که می‌تواند روند درمان و نتیجه آنژیوگرافی را تحت تأثیر قرار دهد.

جنسیت نیز نقش مهمی در یافته‌های آنژیوگرافی دارد. مطالعات نشان داده‌اند که زنان معمولاً علائم قلبی متفاوتی نسبت به مردان دارند و تظاهرات بیماری عروق کرونر در آن‌ها ممکن است کمتر کلاسیک باشد.

احتمال وجود عروق کوچک‌تر یا تغییرات هورمونی می‌تواند بر شدت و نحوه مشاهده انسدادها تأثیر بگذارد.

درک تأثیر سن و جنسیت به پزشک کمک می‌کند تا تصمیمات درمانی دقیق‌تری اتخاذ کند و در صورت نیاز، اقداماتی مانند آنژیوپلاستی، استنت‌گذاری یا دارودرمانی هدفمند را بهتر برنامه‌ریزی نماید.

این امر به ویژه در بیماران مسن یا زنان با علائم غیرکلاسیک قلبی اهمیت دارد، زیرا می‌تواند از تشخیص دیرهنگام و بروز عوارض جدی جلوگیری کند.

در نهایت، توجه به سن و جنسیت بیمار بخشی از روند شخصی‌سازی درمان در آنژیوگرافی است و به بهبود دقت تشخیص و موفقیت درمان کمک می‌کند.

این اطلاعات به تیم پزشکی اجازه می‌دهد تا ریسک‌ها و مزایا را متناسب با وضعیت فرد ارزیابی کرده و نتایج درمانی را بهینه کنند.

هزینه آنژیوگرافی

هزینه انجام آنژیوگرافی بسته به عوامل مختلفی متفاوت است.

از جمله عواملی که بر قیمت تأثیر می‌گذارند می‌توان به محل انجام عمل، پیچیدگی عمل، نوع ماده حاجب استفاده شده و تجهیزات پزشکی مورد نیاز اشاره کرد.

اگر بیمار نیاز به آنژیوپلاستی یا استنت‌گذاری همزمان داشته باشد، هزینه نهایی بیشتر خواهد شد.

بیمارانی که تحت پوشش بیمه درمانی قرار دارند، بخشی از هزینه‌ها ممکن است توسط بیمه پوشش داده شود.

درصد پوشش و سقف پرداختی بیمه‌ها متفاوت است و بهتر است قبل از انجام آنژیوگرافی، اطلاعات دقیقی درباره میزان پوشش بیمه و هزینه‌های جانبی کسب شود.

این موضوع به بیمار کمک می‌کند تا برنامه‌ریزی مالی مناسبی برای انجام عمل داشته باشد.

در نهایت، لازم به ذکر است که انتخاب مرکز معتبر و متخصص، کیفیت تجهیزات و رعایت استانداردهای ایمنی ممکن است هزینه بیشتری داشته باشد، اما تضمین‌کننده دقت تشخیص، موفقیت درمان و کاهش ریسک عوارض پس از آنژیوگرافی است.

پرسش‌های پرتکرار درباره آنژیوگرافی

تفاوت آنژیوگرافی تشخیصی و درمانی چیست؟

آنژیوگرافی تشخیصی فقط به منظور تصویربرداری و شناسایی انسداد یا تنگی رگ‌ها انجام می‌شود، در حالی که آنژیوگرافی درمانی شامل اقدامات همزمان مثل بالون آنژیوپلاستی یا استنت‌گذاری برای باز کردن رگ‌ها است.

آیا آنژیوگرافی برای کودکان یا سالمندان امن است؟

با رعایت پروتکل‌های ایمنی، آنژیوگرافی در کودکان و سالمندان نیز قابل انجام است، اما نیاز به دقت بیشتر و ارزیابی دقیق ریسک‌ها دارد.

آیا انجام آنژیوگرافی باعث تغییر داروهای قلبی یا دیابتی می‌شود؟